BKP: Bulla dogmatyczna „Cum ex apostolatus officio” i jej aktualizacja
Możesz obejrzeć to wideo tutaj: https://rumble.com/v441pai-bulla-dogmatyczna.html
https://ugetube.com/watch/PpPpMoSD7b78ujm
https://youtu.be/xqt2kygpSJc https://cos.tv/videos/play/49635886281297920
https://www.bitchute.com/video/VzciZLXEg5NL/
Bulla dogmatyczna „Cum ex apostolatus officio” stwierdza: „Biskup… lub kardynał… Kościoła rzymskiego, choćby był… papieżem Rzymu – jeżeli przed nominacją do stopnia kardynała lub przed wyborem na stanowisko papieża odszedł od wiary katolickiej i popadł w herezję, więc został mianowany lub wybrany nieważnie i bezskutecznie, nawet jeśli został jednomyślnie wybrany przez wszystkich kardynałów”.
Paweł IV na końcu bulli dogmatycznej stwierdza: „Nikt zatem nie może naruszać tego dokumentu naszej aprobaty … ani zuchwale się przeciwko niemu wypowiadać. Jeśli ktoś będzie próbował to robić, niech wie, że ściąga na siebie gniew Boga Wszechmogącego i świętych apostołów Piotra i Pawła” (1559).
Czy ta bulla dogmatyczna odnosi się do oczywistego arcyheretyka Jorge Bergoglio?
Faktem jest, że herezje Bergoglio po poświęceniu się szatanowi w Kanadzie (2022 r.) i po październikowym synodzie osiągnęły swój szczyt. Bergoglio najwyraźniej nadużył urzędu papieskiego, wprowadzając tzw. błogosławieństwo związków sodomitów. Jest to bunt i najpoważniejsza zbrodnia przeciw Bogu Stwórcy i nadanemu przez Niego porządkowi stworzenia. Za te najwyższe zbrodnie przeciwko 1 i 6 przykazaniu Dekalogu, a jednocześnie przeciwko nauczaniu Ewangelii Chrystusa, Bergoglio został wykluczony z Kościoła jako arcyheretyk. Urząd papieski sprawuje nielegalnie i nadużywa go wbrew jego celom.
Kiedy Bergoglio po raz pierwszy podczas swojego pontyfikatu dopuścił się publicznej herezji w związku z promowaniem sodomii? Było to w 2013 roku, po jego powrocie z Rio de Janeiro. Najwyższy urząd w Kościele ma chronić naukę wiary i moralności, czyli musi nazywać grzech grzechem – tak jak jest w rzeczywistości, i potępiać go jako przeszkodę w zbawieniu. Jednocześnie ma obowiązek wskazać na Zbawiciela, który wziął na siebie grzechy świata. Jeśli tego nie robi, a wręcz przeciwnie, legalizuje grzech, nadużywa najwyższej władzy, aby masowo szerzyć śmiertelną infekcję związaną z duchową ciemnością i wieczną śmiercią.
Wysiłki Bergoglio zmierzające do legalizacji homoseksualizmu poprzez nadużywanie urzędu papieskiego trwały przez okres dziesięciu lat. Było to mycie i całowanie stóp transseksualisty, w filmie „Francesco” on promował małżeństwa sodomitów, a ponadto propagował adopcję dla nich dzieci, choć doskonale wie, że wielu sodomitów to także pedofile. Na Synodzie o Młodzieży (2018) próbował wprowadzić do dokumentów kościelnych terminologię LGBT, w USA zakazał prowadzenia dochodzeń w sprawie skandali homoseksualnych w Kościele, powołując się na to, że zostanie to rozwiązane globalnie na spotkaniu biskupów w Rzymie. Nic nie zostało rozwiązane, wręcz przeciwnie, zaprogramował tutaj wprowadzenie tzw. towarzyszenia osobom homoseksualnym. W rzeczywistości oznacza to, że nie można im powiedzieć, że homoseksualizm jest grzechem i nie można ich namawiać do pokuty, dzięki której uwolniliby się od tego grzechu. Czyniąc to, ośmieszył wysiłki biskupów amerykańskich.
Bergoglio zaprasza do Watykanu znanych prałatów homoseksualnych i powierza im najwyższe urzędy w Kościele. Kiedy arcybiskup Vigano wezwał go do rezygnacji wraz z jego siatką homoseksualną, szyderczo się z niego wyśmiał oraz arogancko i fałszywie oczernił go i nazwał „oskarżycielem braci”. Do Watykanu na prywatne wizyty zaprasza de facto wyłącznie homoseksualistów, transseksualistów i masonów. W ten sposób pokazuje swoją jedność ideologiczną z Agendą LGBTQ 2030.
Cała tzw. droga synodalna była przez 2,5 roku maskowana. Tak naprawdę od samego początku było to ukryte propagowanie ideologii homoseksualizmu, czyli w istocie zniesienia zasad moralnych i praw Bożych. W ten sposób fałszywy papież wyklucza konieczność pokuty i odkupieńczej ofiary Chrystusa za nasze grzechy. Drogę zbawienia zastępuje szeroką drogą zagłady. Październikowy synod za zamkniętymi drzwiami, jak zeznał kardynał Müller, miał za główny cel kościelną legalizację homoseksualizmu związaną z tzw. błogosławieństwem ich grzesznych związków.
Już w zeszłym roku Bergoglio potajemnie zainicjował praktyczną herezję legalizacji sodomii poprzez tzw. błogosławieństwo par homoseksualnych i queer za pośrednictwem Konferencji Episkopatu Niemiec i Belgii. W styczniu 2023 r. Bergoglio publicznie oznajmił światowym mediom, że biskupi muszą przejść konwersją, aby powitać osoby LGBTQ. Jest więc jasne, że Bergoglio nie popełnił jednorazowego błędu, ani nie był to tylko błąd teologiczny czy tylko materialna herezja. To wszystko zrobił i robi świadomie i programowo, i nie ma zamiaru się wycofać. Ten jego długoterminowy zamiar pokazuje, że był heretykiem już przed wyborem na papieża i przyjął papiestwo z zamiarem systematycznej likwidacji praw Bożych i zalegalizowania sodomii.
Istnieją fakty z przeszłości, które dowodzą, że Bergoglio, nawet jako biskup i kardynał w Buenos Aires, nadużył swojej władzy kościelnej, aby promować legalizację sodomii w prawie stanowym. Świadczy o tym jego publicznie znana korespondencja ze znanymi politykami, a także jego działalność na rzecz uwolnienia z więzienia przestępców karanych za sodomię związaną z pedofilią. Zatem odnosi się do niego stwierdzenie bulli dogmatycznej Pawła IV „Cum ex apostolatus officio”, że jego wybór na papieża był nieważny i nieskuteczny.
Sytuację z Bergoglio można porównać do sytuacji przestępcy, który popełnił kilka morderstw, ale nie został od razu złapany na gorącym uczynku i zdemaskowany. Kiedy po dziesięciu latach swojej niegodziwej działalności w końcu został złapany na gorącym uczynku, dopiero wtedy możliwe było przeprowadzenie retrospektywnego śledztwa w sprawie jego przestępczych czynów. Te przestępstwa, które w przeszłości były utrzymywane w tajemnicy, były następnie dodatkowo badane, aż do pierwszego, który udowodnił, że on już był przestępcą i zasługiwał na sprawiedliwą karę.
Podobnym przypadekiem jest Jorge Bergoglio. Dopiero teraz możliwe jest z mocą wsteczną wydobycie faktów na światło dzienne i na ich podstawie stwierdzenie nieważności stopni kościelnych, które przyjął jako heretyk.
Odnosząc się do nieważności przyjęcia urzędu papieskiego, abp Vigano wyraża to krótko:
„W praktyce nieprzerwana i ciągła seria działań (Bergoglio), wyraźnie sprzecznych z celem, dla którego istnieje papiestwo…, świadczy o determinacji w wykorzystaniu władzy papieskiej i pochodzącej z niej władzy do celów wywrotowych. To podważa sam autorytet, … obnaża bowiem umysł Bergoglio i jego niezgodność z zajmowanym przez niego urzędem. […] Bergoglio zamierzał wykorzystać i nadal wykorzystuje papiestwo, aby zniszczyć Kościół i potępić dusze”.
Dodajmy, że nawet prosta logika dowodzi, że jeśli ktoś od samego początku sprawowania urzędu, który zajmuje, nieustannie postępuje wbrew celowi, jaki urząd mu wyznacza, to jest jasne, że uzurpował sobie ten urząd w celu przeciwnym. Bergoglio miał zamiar nadużyć urzędu papieskiego do likwidacji Kościoła jeszcze przed wyborem na papieża, w związku z czym wybór papieski jest według bulli dogmatycznej nieważny i nieskuteczny.
Tragedia polega na tym, że chociaż prawda ta została teraz ujawniona i wyrażona, wielu biskupów w dalszym ciągu uważa Jorge Bergoglio za ważnego papieża. Poddają się mu, mimo że otwarcie dąży do samozniszczenia Kościoła i przekształcenia go w antykościół New Age. Każdy biskup jest w tej sytuacji zobowiązany, póki jest czas, oddzielić siebie i swoją diecezję od fałszywego podporządkowania Bergoglio i jego sekcie. Jeżeli Bergoglio będzie chciał usunąć go ze stanowiska, jak to miało miejsce w przypadku biskupa Stricklanda, to nie tylko nie musi, ale nie może być mu posłuszny. Rozkazy Bergoglio są nieważne i nieskuteczne.
+ Eliasz
Patriarcha Bizantyjskiego Katolickiego Patriarchatu
+ Metodiusz OSBMr + Tymoteusz OSBMr
biskupi-sekretarze
26. 11. 2023
Pobierz: BKP: Bulla dogmatyczna „Cum ex apostolatus officio” i jej aktualizacja (26. 11. 2023)